پیوندها
صفحه اصلی > آرشیوها > اخبار داخل منوی برگه ای 
اخبار > کمرنگ شدن نقش نفت در فراساحل


  چاپ        ارسال به دوست

کمرنگ شدن نقش نفت در فراساحل

در چند دهه آینده بخش فراساحل به طور چشمگیری روی استفاده از گاز طبیعی به جای نفت متمرکز خواهد شد و این در حالی است که حمایت سیاسی و پیشرفت‌های فناوری نیز می‌تواند سرمایه‌گذاری حوزه انرژی در دریا را به سوی انرژی بادی سوق دهد. با این حال، در کوتاه‌مدت، حفاری دریایی همچنان پایدار خواهد بود. 

رکود بازار نفت در سال ۲۰۱۴ ضربه شدیدی را صنعت حفاری فراساحل وارد کرد. توسعه یک میدان نفتی در فراساحل، یک عملیات بزرگ، پیچیده، گران و بلندمدت است، که این فعالیت در اثر سقوط قیمت نفت با مشکلات متعددی مواجه شد. به عنوان مقایسه، حفاری شیل نسبتاً ارزان و کوتاه‌مدت است و طی چند سال گذشته، قسمتی از سرمایه‌گذاری‌ها از بخش فراساحل به سمت شیل جاری شده است. حتی شرکت‌های بزرگ نفتی نیز به سوی حفاری‌های کوچک و کوتاه‌مدت شیل روی آورده‌اند. 

امروزه یک چهارم از عرضه نفت جهان از بخش فراساحل تأمین می‌شود یعنی چیزی در حدود ۲۶-۲۷ میلیون بشکه در روز و این رقمی است که طی دهه گذشته ثابت مانده و انتظار می‌رود که با افزایش کلی عرضه نفت، سهم این بخش در کل بازار با کاهش مواجه شود. 

هزینه‌های بخش فراساحل در چهار سال گذشته به طور قابل توجهی کاهش یافته است، به اندازه‌ای که سرمایه‌گذاری روی این بخش مجدداً افزایش پیدا کرده است. طبق گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، هزینه تولید هر بشکه نفت در یک پروژه معمولی فراساحل در دریای شمال یا در خلیج مکزیک ایالات‌متحده در سال ۲۰۱۴ چیزی در حدود  ۶۰ تا ۸۰ دلار به ازای هر بشکه بود اما امروزه این هزینه‌ها به ۲۵ تا ۴۰ دلار به ازای هر بشکه کاهش پیدا کرده است.

بر اساس گزارش Rystad Energy، در سال جاری میلادی حدود ۱۰۰ پروژه در بخش فراساحل می‌توانند برای آغاز فعالیت خود چراغ سبز دریافت کنند، این در حالی است که در سال ۲۰۱۶ در حدود ۴۰ الی ۶۰ پروژه راه‌اندازی شده بود. 

باوجود اینکه بخش فراساحل جان تازه‌ای گرفته اما تغییرات چشمگیری در حوزه انرژی صورت گرفته است. شرکت‌های نفتی قصد دارند از حفاری در آب‌های کم‌عمق فاصله بگیرند و بیشتر به سمت حفاری در آب‌های عمیق‌تر حرکت می‌کنند. 

در همین حال، شرکت‌ها به جای نفت، تولید گاز طبیعی را به عنوان هدف قرار می‌دهند. انرژی بادی در بخش فراساحلی نیز به طور چشمگیری رشد می‌کند، که البته سرعت رشد آن به میزان قابل توجهی به حمایت دولت‌ها و سیاست‌گذاری آنها در جهت تولید انرژی با آلایندگی کمتر بستگی دارد. 

آژانس بین‌المللی انرژِی دو سناریو را برای این موضوع در نظر گرفته است، «سناریوی سیاست‌های جدید» و «سناریوی توسعه پایدار» سناریوی سیاست‌های جدید یک رویکرد کسب‌وکار معمولی است و شامل فناوری‌های نوین و برخی سیاست‌هایی می‌شود که از پیش اعلام شده است. سناریوی توسعه پایدار شامل تغییر بسیار چشمگیر روند تأمین انرژی می‌شود، زیرا فرض بر این است که سیاست‌های حوزه انرژی در جهت رسیدن به اهداف موافقتنامه پیمان اقلیمی پاریس تغییر پیدا کنند. 

در هر دو سناریو، گاز طبیعی نقش مهمی در بخش دریایی بازی می‌کند و انرژی بادی نیز بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. در آینده، تولید نفت در حوزه فراساحل تا سال ۲۰۴۰ تغییر چندانی نخواهد داشت و پیش‌بینی می‌شود که تا پیش از آن موقع پیک تقاضای نفت صورت نپذیرد. تولید نفت شیل ایالات‌متحده در دهه ۲۰۲۰ میلادی کاهش می‌یابد و با توجه به نیاز دنیا نسبت به افزایش تقاضا و کاهش عرضه، برای جبران نفت مورد نیاز، بخش فراساحل بیشتر مورد توجه قرار خواهد گرفت. به گفته آژانس بین‌المللی انرژِی، «از آنجا که تولید انرژی در بخش فراساحل به طور کلی هزینه بالایی دارد، برای توازن بازار در سناریوی سیاست‌های جدید، به رغم فرض تداوم پیشرفت فناوری در این حوزه، انجام پروژه‌های فراساحلی به طور پیوسته گران‌تر می‌شود.» گاز طبيعي سهم بزرگي را به خود اختصاص می‌دهد و تقاضاي گاز افزايش می‌یابد که می‌تواند روی تقاضاي نفت در درازمدت تأثیرگذار باشد. 

با این حال، موجی از توقف تولید پروژه‌های نفت و گاز فراساحل در راه است. آژانس بین‌المللی انرژی می‌گوید که بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ پروژه نفت و گاز در حوزه فراساحل تا سال ۲۰۴۰  از مدار تولید خارج خواهند شد. 

حتی در سناریوهای محتاطانه‌تر نیز تولید انرژی بادی در بخش فراساحل تا دهه ۲۰۴۰  افزایش می‌یابد و سیاست‌های حمایتی در اتحادیه اروپا و چین و سایر مناطق، این صنعت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. فن‌آوری نیز به سرعت در حال پیشرفت است، ارتفاع توربین‌های بادی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ دو برابر بزرگ‌تر شده به بیش از ۲۰۰ متر رسیده است. آژانس بین‌المللی انرژی خاطرنشان می‌کند که اکنون طراحی توربین‌های ۱۲ مگاواتی در حال توسعه است و توربین‌های شناور نیز در راه هستند. 

توسعه تولید انرژی بادی، حرکت به سمت فراساحل و اجرای پروژه‌ها در مناطق جذاب‌تر، اجازه می‌دهد که نسل جدید این توربین‌ها با هزینه کمتر ساخته و بکار گرفته شوند و این روند ادامه خواهد یافت. انرژی باد فراساحلی در حال حاضر ۱۵۰ درصد گران‌تر از باد ساحلی است اما این هزینه‌ها همچنان کاهش پیدا خواهد کرد. 

با این حال، آژانس بین‌المللی انرژِی در سناریوی توسعه پایدار، تغییر دشواری بسیار چشمگیر است. باد در دهه ۲۰۳۰، سومین جایگاه را در میان کل سرمایه‌گذاری‌های صورت گرفته در بخش فراساحل به خود اختصاص می‌دهد، که برابر سرمایه‌گذاری صورت گرفته در بخش نفت و گاز فراساحل است. انرژی باد از ۱۴ گیگاوات کنونی، با عملیاتی شدن سناریوی سیاست‌های جدید به ۱۶۰ گیگاوات بر ثانیه در سال ۲۰۴۰ افزایش می‌یابد، اما در سناریوی توسعه پایدار به ۳۵۰ گیگاوات افزایش خواهد یافت. با این حال، حتی آژانس بین‌المللی انرژِی نیز در این مورد برآوردی نسبتاً محافظه کارانه ارائه می‌دهد در این سناریو، باد در ساحل تنها ۴ درصد از تولید برق جهان را تا سال ۲۰۴۰ تأمین می‌کند. 

در سناریوی سیاست‌های جدید، تولید نفت در سال ۲۰۴۰ به مقدار ۲۷ میلیون بشکه در روز ثابت باقی خواهد ماند اما در سناریوی توسعه پایدار به دلیل رسیدن پیک تقاضا، تولید نفت به میزان ۲۰ میلیون بشکه در روز افت می‌کند که به طور دائمی باعث کاهش قیمت نفت خواهد شد. 

منبع:

http://www.iea.org/weo2017/


١٤:٤٨ - 1397/03/23    /    شماره : ٣٥٠٩٠    /    تعداد نمایش : ٧٤


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج




©تمامی حقوق متعلق به این سایت و برای معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری محفوظ می باشد.www.isti.ir